Oftast þykir það gott, eða að minnsta kosti verra, ef fólk út sama flokki er sammála um stóru áherslurnar. Það var þess vegna svolítið skondið í umræðunni um aðildarumsókn að ESB að ýmsum þingmönnum fannst það Samfylkingunni til hnjóðs að ekki eru margar skoðanir á málinu innan þingflokks hennar. Já margt er skritið í kýrhausnum og sannarlega líka í þingheimi.
Aðild að Evrópusambandinu hefur verið stefnumál Samfylkingarinnar í fjöldamörg ár. Í kosningabaráttunni í vor lögðu frambjóðendur flokksins mikla áherslu á að umsókn um aðild að Evrópusambandinu væri mikilvægt skref í endurreisn íslensks atvinnu- og efnahagslífs. Með umsókn sýnir íslenska þjóðin hvaða leið hún vill feta í framtíðinni, hvaða leikreglum hún ætlar að fylgja. Á þann veg getur hún öðlast traust umheimsins þar á meðal þeirra sem eiga fjármuni til að fjárfesta í fyrirtækjum, eða ráða fjármunum sem mörg íslensk fyrirtæki þarfnast til endurfjármögnunar.
Samfylkingin hafði góðan árangur í kosningunum, um það er ekki deilt. Mér þykir það eiginlega hallærislegt þegar reynt er að gera lítið úr því að þegar stofnað var til stjórnarsamstarfsins í vor var gert samkomulag um að leggja fyrir Alþingi tillögu um að sótt yrði um aðild að Evrópusambandinu og að samningurinn sem næðist í kjölfar aðildarviðræðna yrði síðan lagður í dóm þjóðarinnar. Í rauninni er það pólitískur loddaraháttur að reyna að gera lítið úr samstarfsflokki Samfylkingarinnar fyrir að fallast á þessa málsmeðferð.
Það þarf talsverðan kjark til að taka stór skref í utanríkismálum. Það er mikil breyting á háttum þjóðar að vinna í samstarfi við aðrar þjóðir. Ég er hreint ekki viss um að breytingin sé meiri fyrir litla þjóð en stóra. Stórar þjóðir fara sínu fram í afli stærðarinnar og ríkisdæmis síns. Í upphafi Evrópusamstarfsins töldu Bretar sig svo stóra og sjálfum sér næga að þeir ættu ekki erindi inn í Efnahagsbandalagið eins og það hét þá. Þessi skoðun þeirra breyttist á aðeins örfáum árum þegar þeir sáu ávinninginn sem það skilaði þjóðunum sem stofnað höfðu Efnhagsbandalagið.
Það er vissa mín að íslenskri þjóð muni vegna betur sem fullgildur þátttakandi í Evrópusambandinu en utan þess. Aðild að Evrópusambandinu er engin töfralausn á þeim vandræðum sem óprúttnir menn komu okkur í, en hún er einn liður í endurreisnaráætluninni.
En við erum ekki komin í Evrópusambandið. Bréfið sem sent hefur verið þar sem óskað er eftir aðild er bara lítið skref á langri leið. Næst þarf ráðherraráðið að samþykkja að fela framkvæmdastjórninni að meta umsóknina. Það starf mun taka einhverja mánuði. Framkvæmdastjórnin mun að því loknu leggja tillögu fyrir ráðherraráðið um hvort hefja eigi samningaviðræður. Líklegast er að tillagan verði í þá veru að hefja samningaviðræður – ekkert er þó altryggt í þessum heimi.
Gangi þetta allt fram hefst alvara lífsins, samningaviðræðurnar. Til þeirra þarf að vanda. Vanda þarf val mannaflans sem vinnur að samningunum. Vanda þarf samráð við hagmunsamtök og fólkið í landinu. Vanda þarf málsmeðferðina alla. Alþingi þarf að vanda sig í eftirliti með þessu veigamikla verkefni sem eðli máls samkvæmt verður á forræði framkvæmdavaldsins. Aðeins á þann hátt er von til að fólkið í landinu treysti stjórnvöldum í þessum efnum. – Traustið þarf að byggja upp, því engin launung er á því að innistæðureikningur traustsins er ekki hár.
Valgerður Bjarnadóttir
Þið völduð að fara í málið án þess að gera neina tilraun til að ná sátt í málinu og það þrátt fyrir að pólitískur stöðuleiki á landinu sé í lágmarki og því alls óvíst að þessi ríkisstjórn sitji út samningsferlið. Þannig hafið þið í raun valið að veðja aðildarsamningnum á að þessi stjórn standi af sér alla þá storma sem eru framundan.
Ekki síst þess vegna eru önnur mál sem ég myndi setja hærra í mikilvægisröðinni. Ef þið etjið landinu út í upplausn á alsherjarreglu gegnum heimilisskuldir, gegnisfall og niðurskurð í velferðarmálum munum við hvort hið er ekki vera sambandstæk.
Hvaða “sátt” átti að ná í málinu? – er það einhver sátt, að minnihlutinn fái að ráða og ýta málinu út af borðinu? – nei, auðvitað ekki.
Minnihlutinn sýndi aldrei neinn áhuga á raunverulegri sátt, vildi bara fresta málinu og kúga þannig meirihlutann. Það felst ekki mikil sátt í því.
Þvert á móti, þá hefði minnihlutinn getað litið svo á að með því að setja málið í þennan farveg væri unnið að raunverulegri sátt. Því hefur verið heitið, að víðtækt samráð verði haft við stjórnarandstöðu og hagsmunaaðila. Vilja þeir ekki nýta sér þetta samráð eða ætla þeir frekar að vera fúlir á móti til að valda málinu sem mestum skaða? – hverskonar sátt er það?
Um kveifar og kvislinga.
Þvílíkt lýðræðisskrum og átti sér stað þennan dag hefur aldrei komið fyrir í sögu landsins. Að sækja um aðild að öðru ríki án vilja meirihluta landsmann!!! Svona fólk hefði verið fangelsað fyrir áratug hér á landi. Og ekki reyna að segja að ESB sé samband. Með tilkomu Lisbonsáttmálans er það allt sem skilgreinir ríki samkvæmt orðabók. Einungis samfylkingarmenn eru svo vitlausir að halda að ESB sé kola og stálbandalag.
Það verður að panta bát og senda þetta fólk úr landi áður en það traðkað æðið niður í lýðræði. Fyrstu stafirnir þurrkuðust út um daginn. Ég veit um tugi manns sem ætla sér aldrei að kjósa VG aftur. Við viljum ekki samstjórn kveifa og kvislinga í stefni. Ég vona að þetta stjórnarsamstarf slitni fljótt og vel.
Dagga.
En finnst ykkur ekki vera naumur meirihluti fyrir svo stórt mál? Lítil umræða hefur farið fram um málið, almenningur hefur litlar upplýsingar. Ég er aðildarsinni en gat ekki kosið ykkur vegna þátttöku ykkar í ríkisstjórn hrunsins. Fyrir minn smekk þurfið þið að skipta út fleira fólki á Alþingi og hreinsa til, áður en ykkur verður treystandi sem flokki fólksins.
Er ánægð með að þetta skref er loksins tekið. Nú hefst vinnan við að gera okkur þannig úr garði að við séum tæk í samfélag Evrópuþjóða. Satt að segja er feginleiki minn að hluta til vegna þess að mér finnst ekki sjálfsagt að treysta löndum mínum í áhrifastöðum fyrir fjöreggjum þjóðarinnar – það er dapurleg niðurstaða. Einnig er fáráðlegt að ætla að ESB muni féfletta okkur – það er óþarfa minnimáttarkennd.
Ég óttast að hér hafi ekki verið vandað nógu vel til verka og nú taki við langt og kostnaðarsamt samningaferli sem getur hlaupið á nokkrum milljörðum.
Er ekki heldur miklum tíma og peningum varið í slíkt ferli þegar óvíst er hver vilji þjóðarinnar er og hvort Ísland fái að halda landhelginni, sem ég tel með öllu útilokað.
Ég bendi líka á að Ísland þarf að taka þátt í störfum ESB á samningaferlinu, þar sem gert er ráð fyrir að þjóðin sem sækir um aðild, vilji gerast fullgildur meðlimur í ESB. Þetta er því í raun meira en könnun á aðild, en ekki er víst um að allir geri sér grein fyrir því.
Af hverju er verið að eyða tíma og peningum, sem annars færu í að koma efnahagslífinu af stað, ef það er ekki ætlun stjórnvalda að ganga í ESB?
Við fáum ekki evru fyrr en eftir 15 ár, svo að rökin um ónýta krónu eru ekki haldbær. Jafnframt er afskaplega ólíklegt að við fáum undanþágur vegna fiskimiða. Herraríkin ráða í ESB og dvergríki eins og Ísland hefur enga vigt. Sé ákveðið að hin löndin fái að veiða í landhelgi Íslands, er ég sannfærð um að það verður gert sem fyrrverandi íbúi í landi fyrir og eftir ESB-aðild.
Að sækja um aðild núna, með klofning í ríkisstjórn og Ísland í rústum finnst mér ekki rétt. Þetta mætti athuga síðar ef áhugi er fyrir og þá með reisn en ekki betlistaf í hönd.
Jahérna. Það hlýtur að vera góð tilfinning að hafa öll svör á reiðum höndum – fyrirfram, áður en spurt er.
………..sem óprúttnir menn komu okkur í……….
Valgerður verður ekki ásökuð fyrir gífuryrði eða upphrópanir.