Ég las mér til um stefnur stjórnmálaflokkanna ung að árum, eða í kring um 1983. Á þeim tíma komst ég að þeirri niðurstöðu að ég gæti aldrei verið annað en sjálfstæðismanneskja. Ég er enn sömu skoðunar. Hjarta mitt er sjálfstæðishjarta, ég trúi á frelsi einstaklingsins, einkaframtakið, frjáls viðskipti, atvinnusköpun, lága skatta og svona mætti lengi telja.
Ég hef áhyggjur af þeim einstrengingslegu röddum sem hafa haft hátt innan flokksins míns. Röddum sem telja nauðsynlegt fyrir flokkinn að beita sér fyrir því að aðildarviðræðum Íslands við ESB verði hætt, umsóknin dregin til baka og talað er um að Íslendingar þurfi að einbeita sér að “okkar málum”. Að mínu mati eru samningaviðræðurnar hluti af “okkar málum” og eru í ágætum farvegi. Lýðræðislegur meirihluti Alþingis samþykkti að ganga til þessara samningaviðræðna og ekki útlit fyrir annað en að við getum náð viðunandi samningum í flestum atriðum. Þjóðin mun dæma um samninginn þegar hann liggur fyrir. Þá getum við öll vegið og metið kosti og galla þess að verða hluti af Evrópusambandinu eða standa utan þess, þá fyrst getum við tekið afstöðu sem byggir á staðreyndum.
Mér finnast rök þessara háværu radda heldur ódýr. Ég spyr;
- Hvað þarf að hræðast við það að ljúka þessu samningaferli, sem komið er vel á veg?
- Er þjóðin verr sett, með aðlögun að regluverkinu í Brussel? Þurfum við ekki meiri aga og betri stjórnsýslu?
- Hvað er slæmt við það að vera hluti af Evrópusambandinu?
- Er verra fyrir okkur að eiga rödd/raddir við samningaborðið, viljum við heldur taka upp megnið af regluverki sambandsins (gegnum EES samninginn), án þess að hafa haft nokkra aðkomu að því?
- Hvað varð um frelsið og alþjóðlegu samvinnuna?
Eftirfarandi texti er tekinn beint af vef Sjálfstæðisflokksins og er mjög upplýsandi:
„Sjálfstæðisflokkurinn hefur frá upphafi barist fyrir atvinnufrelsi og frelsi einstaklingsins, afnámi hvers kyns hafta, samvinnu við aðrar þjóðir og fleiri framfaramálum sem hafa haft afgerandi áhrif á hag þjóðarinnar og lagt grunn að þeirri hagsæld sem hún býr við í dag.”
Ég er Íslendingur og vil hvergi annars staðar búa en á Íslandi. Ég óttast ekki Evrópusambandið. Við erum Evrópuþjóð og mér finnst að við eigum að skoða það að vera hluti af Evrópusambandinu og eiga okkar fullgildu fulltrúa á þeim vettvangi. Ég held að við séum í raun í afar góðri samningsaðstöðu núna. Það skiptir Evrópusambandið máli að hafa okkur innan friðarbandalagsins með okkar mikilvægu landfræðilegu legu í Norður- Atlantshafi. Fiskveiðistjórnunarkerfi sambandsins hefur reynst illa og horft er til Íslendinga hvað það varðar, enda hefur okkur tekist með miklum ágætum að stýra okkar fiskveiðum og það munum við ekki gefa eftir.
Ég vil að við höldum aðildarviðræðunum áfram og sjáum hvaða samningum við getum náð. Þá mun þjóðin hafa síðasta orðið um hvort það sé skynsamlegt fyrir okkur að samþykkja samningana eða ekki. Þjóðin mun að sjálfsögðu fella samninga sem ekki verður unað við.
Það er stór hluti Sjálfstæðismanna (margir núverandi fyrrverandi Sjálfstæðismenn) sem eru sama sinnis! Ég vona að Landsfundur láti ekki litla öfgahluta flokksins teyma okkur í einhverja öfgastefnu sem skilar engu, hvorki fyrir flokkinn né þjóðina. Með öfgastefnu um að slíta viðræðum mun flokknum mínum ekki vaxa ásmegin.
Jórunn Frímannsdóttir