Í lok síðast árs uppgötvaði ég gimstein hér í borginni; Zen á Íslandi – Nátthagi.

Ég veit ekki hvort ég geti kallað það áhugamál en ég hef verið að kynna mér Zen búddisma, lesið eitt og annað, farið í nokkrar setur og litið inn á leshringi hjá félaginu.

Jú, ætli það megi ekki segja að ég sé loksin búin að verða mér úti um áhugamál en kynfræðin hefur alltaf átt hug minn og hjarta, einnig utan vinnu. Núna lítur út fyrir að það að breytast.

Það er margt sem ég kann að meta við í Sótó Zen búddisma. Lífssýnin er ákaflega jarðbundin og snýst um athygli í hinu daglega lífi og þekkja til fulls hver við erum. Þessi síðast nefndi kjarni lætur lítið yfir sér en er síður en svo augljós í lífi margra.

Síðustu viku tók ég þátt í Sesshin, fimm daga Zen iðkun í þögn. Kennari Nátthaga, Zen meistarinn og ábótinn Jakusho Kwong-roshi kom hingað til landsins af því tilefni sem og til að halda fyrirlestur í Þjóðmenningarhúsinu og einnig til að gefa prestvígsluathöfn fyrir Mikhael Aaron Óskarsson.

Iðkunin fólst í zazen (sitjandi hugleiðsla), kinhin (gönguhugleiðsla), samu (vinnuiðkun) og oryoki (matarhugleiðsla). Dagskránin hófst kl. 06 og stóð fram til kl. 20.

Það er ekki ætlun mín að útlista alla þætti Sesshin eða fara náið í hvernig reynsla það var fyrir mig persónulega. Ég á eftir að melta þá reynslu á komandi tímum.

En mig langaði aðeins að tæpa á örfáum atriðum.

Þögnin var kærkomin og átti ég hvað auðveldast með að halda hana. Í þögn gefst nægur tími til að gaumgæfa eigin viðbrögð og mas er ekkert að þvælast fyrir. Það var viss léttir að sleppa algerlega þáttöku í daglegu hjali sem oftast er um ekki neitt sérstakt. Eftir tvo daga fannst mér eitthvað vanta því munnleg tjáning er jú stór hluti af persónuleika en næstu daga á eftir fór það að skipta  minna máli. Persónuleiki fólks skein alveg í gegn sama hvaða zen iðkun var í gangi hverju sinni.

Zazen; sitjandi íhugun á púða var meiri áskorun. Ég hef litla reynslu af að eiga við ásækinn náladofa í fótum og það var fróðlegt að fylgjast með hvað verkirnir virtust blossa upp þegar hverri setulotu var að ljúka.

Oryoki var mjög áhugaverð athöfn. Svolítið flókin í fyrstu en á fimmta degi örlaði á öryggi í tengslum við hana. Oryoki þýðir “rétt nóg” með vísun í ýmsa þætti daglegs lífs. Hvað magn matar áhrærir er oryoki í algerri andstæðu við ofgnótt fæðu sem margir þekkja allt of vel.