En eitt vekur beinlínis skelfingu af því sem þegar hefur frést.

Framsóknarflokkurinn ætlar að slá saman landbúnaðar-, sjávarútvegs- og umhverfisráðuneytunum.

Við vitum hvernig það fer.

Umhverfisráðuneytið hefur í raun verið lagt niður.

Það er að minnsta kosti ekki hægt að skilja það öðruvísi, ef rétt er.

Krakkar mínir!

Umhverfismál verða mál málanna á komandi tímum – og eru það raunar nú þegar.

Einmitt þá ætlar Framsóknarflokkurinn að gera umhverfismál að skúffu í landbúnaðar- og sjávarútegsráðuneytunum.

Ekki byrjar það vel.

Nei, það byrjar hræðilega.

Hlýtur þetta ekki annars að vera eitthvert grín?

Ég trúi því ekki að þetta eigi að gera árið 2013!

En ekki koma með sönginn um að “nú hafi komið í ljós að staðan sé miklu verri en talið var” og þess vegna verði ekki hægt að efna kosningaloforðin ykkar.

Það hefur ekkert komið í ljós núna hver staðan er.

Við vissum það og þið vissuð það þegar þið lofuðuð öllu fögru.

Við erum ekki fífl og þið eigið ekki að bjóða okkur upp á svona billegan spuna.

Takk fyrir og gangi ykkur ævinlega sem best.

Það á sér þá skýringu að verkið fjallar um sakamál, sem er augljóslega reist á Guðmundar- og Geirfinnsmálunum. Þótt það sé skáldverk og víða fantaerað ótæpilega, þá er líka hvað eftir annað vitnað í hið upphaflega sakamál – og stundum með óvæntum hætti – svo sem þegar ein leikkonan stígur fram, varpar af sér gervi sínu stundarkorn og reynist tengjast málinu á merkilegan hátt.

Það er full ástæða til að hvetja fólk til að sjá þessa sýningu. Hún ber öll einkenni Guðmundar- og Geirfinnsmálanna – hún er tætingsleg, groddaleg á köflum, oft farsakennd, stundum óskiljanleg, og hún er iðulega grátleg og nístandi, hún er fróðleg, fyndin og skemmtileg, allt í einum dálítið heillandi hrærigraut.

Hún er á sinn hátt prýðileg táknmynd um það rugl sem var á ferðinni í Guðmundar- og Geirfinnsmálunum – burtséð frá að hvaða marki hún fjallar beinlínis um þau mál.

Þetta er pólitískt leikhús í bestu merkingu þess orðs – endilega drífið ykkur.

En kannski getur það orðið til góðs – ef fólk vaknar af þeim Þyrnirósarsvefni sem greinilega hefur lagst yfir vatnsverndarmál á höfuðborgarsvæðinu.

Í mörg herrans ár hefur Sigmundur Einarsson jarðfræðingur hjá Náttúrufræðistofnun reynt að vekja athygli ráðamanna á því hver hætta er á ferðum.

En með engum árangri.

Spegill Ríkisútvarpsins fjallaði um málið í kvöld og ræddi við Sigmund.

Það er þarflaust að ég sé að endursegja allt það klúður sem Sigmundur sýnir fram á að hafi einkennt þetta mál.

Kalda vatnið okkar er dásamað á tyllidögum, segir hann, en menn umfangast það eins og hálfgerðan ruslahaug.

Og stórslys gæti verið yfirvofandi.

Frásögn Spegilsins og viðtalið við Sigmund er (vonandi) hérna að finna.

Ég ætla rétt að vona að ráðamenn bæði Reykjavíkurborgar, annarra sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu og ríkisins leggi nú eyrun við.

Hér er greinilega hætta á ferðum, og reynum nú að byrgja brunninn áður en olíubragð verður komið af vatninu okkar.

Hættum að bregðast við klúðri, komum frekar í veg fyrir það.

Og meðal annarra orða – þetta mál sýnir fram á að það má ekki slaka á öllu samfélagslegu eftirliti, eins og maður óttast nú að sé yfirvofandi.

Þegar ég var rétt skriðinn yfir tvítugt fékk ég það verkefni að skrifa sögu hljómsveitarinnar Stuðmanna. Það fylgdi með í kaupunum að fara á hvert Stuðmannaballið á fætur öðru, hér og þar um landið, eitt sprellfjörugt sumar fram á haust, og fyrir barnungan blaðamann eins og mig var þetta vitaskuld hið mesta ævintýri. Stuðmenn voru þá strákar um þrítugt, firna sprækir og hressir, einhverjir mestu töffarar landsins: Egill, Jakob Frímann og Valgeir, og líka þeir Tómas, Þórður og Ásgeir, þótt hæglátari væru.

En ég get vel viðurkennt það núna, þegar svona langt er liðið, að mesti töffarinn af þeim öllum fannst mér samt vera hljóðmaðurinn, Júlíus Agnarsson. Hann þurfti vel að merkja ekkert að hafa fyrir því, hann var bara í sjálfum sér og hver hreyfing, hvert orð ósaði af fyrirhafnarlausum persónutöfrum. Meðan Stuðmenn sjálfir fóru hamförum uppi á sviði stóð Júlli bak við tækin sín úti í sal, alveg áhyggjulaus að sjá þótt hann þyrfti að hafa þúsund augu á hverjum fingri, með viskíglas og sígarettu við hendina, og glotti bara góðlátlega þegar þeir ætluðu alveg að ganga fram af sér uppá scenunni.

Töff, maður, töff!

Nokkrum árum seinna kynntist ég Júlla aftur og betur þegar ég flutti í Skólastrætið sem var eiginlega hans ættaróðal. Í húsinu númer eitt var hann alinn upp og hafði búið alla sína ævi, utan nokkur ár sem hann var erlendis, og þótt húsin við götuna séu ekki nema fimm og gatan ekki nema svona fimmtíu metrar á lengd, þá tók hann hlutverk sitt sem óðalsherra mjög hátíðlega. Einatt mátti sjá hann á vappi um götuna að líta eftir því hvort allt væri ekki nokkurn veginn eins og það ætti að vera, og hvort allir hefðu það ekki sæmilegt í ríki hans. Hann var manna skemmtilegastur, sposkur og fyndinn, átti til góðlega kaldhæðni en var fyrst og fremst fullur af velvild og áhuga á mannfólkinu og öllu þess kynduga vafstri.

Sögur kunni hann óteljandi, bráðskemmtilegar held ég bara allar með tölu, og jós af þeim gnægtabrunni þegar tilefni voru til. En hann var líka nærfærinn þegar við átti, og honum hefur til að mynda einum allra manna í veröldinni tekist að fá dóttur mína til að syngja í votta viðurvist  – þegar hann réði hana barnunga til að tala (og syngja) inn á eina þeirra Disney-mynda sem hann talsetti af svo mikilli list í kjallaranum á Skólastræti eitt.

Æjá, þá voru góðir dagar þegar þeir bjuggu báðir í Skólastrætinu, Júlli og Gylfi Gíslason og maður gat lent í dúndrandi fjöri þegar maður hitti þá báða í götunni og þeir sáldruðu yfir mann sögum og skarplegum athugasemdum og glensi og pólitík og ég veit ekki hverju. Þá fór maður kátur inn til sín þegar maður kom af fundi þessara töffara beggja.

Það var mikið áfall fyrir Skólastrætið þegar kviknaði í húsinu hans Júlla fyrir tíu árum og úr varð að fjölskyldan seldi húsið og hann flutti burt með allt sitt hafurtask og stúdíóið í kjallaranum. Gatan hefur ekki verið svipur hjá sjón síðan, tala nú ekki um eftir að Gylfi dó árið 2006. Það hefur að vísu alltaf verið gaman að rekast á Júlla hingað og þangað um miðbæinn þessi síðustu tíu ár – hann var svo sannarlega einn þeirra sem settu svip á bæinn, eins og það var orðað í gamla daga – alltaf kátur og oftast glaður líka, alltaf fullur af áhuga og góðsemi og einlægt að spjalla við hvurn sem var, segjandi sögur frá týndri tíð sem því miður verða ekki úr þessu skráðar á blað.

Héðan úr Skólastrætinu fylgja sonum Júlla þremur og öðrum aðstandendum innilegar samúðarkveðjur síðasta spölinn sem þeir fylgja honum. Hann hefði mátt lifa svo miklu lengur.

Þótt það séu tíu ár síðan hann flutti þá stend ég mig að því ennþá þegar ég fer út úr húsi að búast við því að Júlli standi niðri í götunni og taki mig tali, og á því verður sjálfsagt engin breyting þótt nú sé hann dáinn. Þannig minnist ég Júlla, hann var og verður spígsporandi niðrí Skólastræti, vingjarnlegur, hlýlegur, ræðinn og skemmtilegur. Og töff.

Alltaf töff.

Alltaf karlmann.

Framsóknarflokkurinn var langt á eftir öðrum flokkum í því að hleypa konum upp á dekk.

Og svo rosknir virtust framsóknarþingmenn ævinlega vera til orðs og æðis, að hugtakið “ungur framsóknarmaður” var nánast eins og rökfræðileg mótsögn.

Í því ljósi verður að viðurkennast að það er óneitanlega skemmtileg nýbreytni að flokkurinn skuli nú bjóða upp á yngsta þingmann sögunnar og það stúlku í þokkabót.

Það er full ástæða til að bjóða Jóhönnu Maríu Sigmundsdóttur velkomna til starfa, og vona að þingferill hennar verði bæði henni sjálfri og þjóðinni til lukku.

Og Framsóknarflokknum má vel óska til hamingju með þessa nýlundu.

Jóhanna María. Myndinni hnuplaði ég frá RÚV. Ef Jóhanna María hefur sama úthald í pólitík og nafna hennar Sigurðardóttir, þá gæti hún orðið á þingi allt til 2060 eða þar um bil!

Ég hef eiginlega ekki þörf fyrir það sjálfur.

Vil helst hugsa um annað.

En hitt veit ég að nýrri ríkisstjórn þarf að veita mikið aðhald.

Sérstaklega svo hún virki ekki of mikið og reisi helst ekkert álver.

Heldur hugsi atvinnulífið upp á nýtt og varðveiti fjöregg vort náttúruna.

Sérstaklega svo hún lækki ekki skatta og skuldir hátekjufólksins um of.

En láti okkar minnstu systkin meirog minna afskiptalaus.

Vonandi tekst henni vel upp.

En aðhald fær hún.

Bjarni Benediktsson er búinn að tala af fullkomnu ástríðuleysi í umræðunum í kvöld, rétt eins og hann sé bara að þylja upp textann sem starfsfólkið í Valhöll kenndi honum.

Svo hitnar honum allt í einu í hamsi:

“Það er náttúrlega með ólíkindum að menn séu að vísa hér til fyrri stjórnartíða Sjálfstæðisflokksins eins og þar sé eitthvað sem við verðum að svara fyrir.”

Strategía Sjálfstæðisflokksins alveg þangað til seint í janúar var þessi:

Eftir mikinn kosningasigur (allt að 40-41 prósent) átti að mynda ríkisstjórn með þeim smáflokki sem minnstar kröfur gerði, helst Framsóknarflokki eða VG.

Sjálfstæðisflokkurinn átti að fá fimm ráðherraembætti og öll þau veigamestu.

Síðan átti að skipa málum eins og honum þóknaðist, meðan smáflokkurinn vasaðist í allskonar smámálum og þornaði smátt og smátt upp eins og sagan segir að komi fyrir þá sem ganga í stjórn með Sjálfstæðisflokknum.

En síðan gerðist tvennt óvænt.

Framsóknarflokkurinn tók stóra stökkið fram á við.

Og það rann upp fyrir dágóðum hluta kjósenda að kannski væri eitthvað verulega brogað við að ætla að verðlauna Sjálfstæðisflokkinn með atkvæði sínu eftir aðild hans að hruninu og málþófsandstöðunni síðustu árin.

Svo nú hefur Sjálfstæðisflokkurinn endurskoðað markmið.

Auðvitað er markmið númer eitt að verða stærri en Framsóknarflokkurinn.

En flokkurinn hefur líka hugsað út í það hvað á að gera ef það tekst ekki, og Sjálfstæðisflokkurinn verður minni en Framsókn.

Þá er herfræðin sú að bíta á jaxlinn, ganga í stjórn undir forystu Sigmundar Davíðs – en spinna um leið kænlegan vef um Framsókn.

Láta sér vel líka að Framsóknarflokkurinn fái óhikað að reyna sig í því hrægammaskytteríi og skuldaniðurfellingum sem flokkurinn boðar. En sjá í leiðinni vandlega um að Framsókn beri ein ábyrgð á þeim baráttumálum hinnar yfirvofandi ríkisstjórnar.

Á meðan fær Sjálfstæðiflokkurinn að sinna því í rólegheitum sem honum þykir mestu varða.

Að lækka veiðigjöld á sægreifana og koma endanlega í veg fyrir alla grundvallarendurskoðun á kvótakerfinu.

Að henda stjórnarskránni nýju – enda á ekkert óviðkomandi lið að koma nálægt slíku.

Að lækka skatta á hátekjufólk – enda telur flokkurinn það eiga verulega bágt eins og hér kemur fram.

Að hætta við Evrópusambandsumsóknina. Það verður hin hinsta dreypifórn sem Bjarni Benediktsson færir hinum mikla og ástsæla leiðtoga í aftursætinu – fórn sem hann verður að færa, eins þótt hann sé í hjarta sínu annarrar skoðunar.

Að virkja allt vatn sem rennur, og bora göng gegnum sérhvern hól – svo vinnuvélar verktakanna í flokknum hafi nóg að starfa.

Að draga úr þrótti rannsókna á hruninu og aðdraganda þess, svo aftur komist á “eðlilegt ástand” fyrir vini og frændur flokksins.

Síðan, ef Framsóknarflokkurinn nær ekki jafn góðum árangri í hrægammaskytteríinu og hann hefur lofað (en það telur Sjálfstæðisflokkurinn óhjákvæmilegt), þá ætla sjálfstæðismenn að yppta öxlum, kenna framsóknarmönnum um öll vonbrigði en græða sjálfir á þeirri bólu sem þá verður vonandi komin af stað.

Og grilla í dýrlegum fagnaði sérhvert kveld …