Þá er áhugverðu forsetakjöri lokið með endurkjöri sitjandi forseta sem getur unað við niðurstöðuna. Síðast þegar sótt var að sitjandi forseta hlaut hann ríflega 90% atkvæða þannig að auðvitað væri hægt að velta sér upp úr því. Eins er rétt að það var jú bara um þriðji hver kosningabærra manna sem kaus hann. Það er samt bara dáldið nett „lame“ að velta sér upp úr þessu. Ólafur Ragnar tók slaginn og hann vann ótvírætt. Það á enginn að reyna að gera lítið úr því, heldur fagna að lýðræðislegri niðurstöðu var náð og þjóðin kaus sér forseta.

Sjálf hef ég helst velt fyrir mér hvers vegna svo farsæll forseti kaus að berjast fyrir einu kjörtímabili enn, því ef vika er langur tími í pólitík, þá hljóta 34 ár (ÓRG settist á þing 1978) heil eilífð. Af hverju í ósköpunum steig hann ekki af stalli og til annarra starfa eins og hann var nú eiginlega búinn að segja í nýársávarpinu.

Ég kaupi ekki „-óvissu“-skýringuna enda var ekki annað að heyra á forsetanum í umræðunum á RÚV á föstudagskvöldið síðasta að hann hefði engar sérstakar áhyggjur á því lengur, allavega ekki ástæða til að ræða hana eitthvað. Þá er sagt að hann hafi ætlað sér starf á alþjóðavettvangi en ekki fengið. Síðan fékk hann jú fjölmargar áskoranir um að bjóða sig fram og ekki má gera lítið úr áhrifum þess, svoleiðis egó-kitl standast fáir. Ég held ekki að nokkuð af þessu hafi ráðið úrslitum um ákvörðunina, þó auðvitað séu þetta áhrifavaldar. Skýringin er einfaldlega sú að það var ein þúfa sem hann átti eftir að ryðja úr vegi til að verða ótvírætt mesti stjórnmálamaður Íslandssögunnar. Já, að þeim öllum meðtöldum sem löngu eru gengnir, Hannesi Hafstein, Jónasi frá Hriflu, Gunnar Thoroddsen og Ólafur Thors. Flesta samtíðarmenn sína í pólitík hefur hann lagt, Svavar, Jón Baldvin, Steingrím, Jóhönnu … svo það var bara einn eftir.

Ólafur Ragnar ætlar að skrifa söguna. Sjálfur. Hann ætlar ekki að fá einhvern vin sinn til að kaupa handa sér dagblað í aumkunarverðri tilraun til að endurskrifa söguna eins og sumir. Nei,ekki nóg með að hann muni skrifa söguna sjálfur, hann mun gera það með blóði helsta andstæðings síns. Það gerði hann endanlega með þvílíkum brávúr í gær þegar kjósendur Sjálfstæðisflokksins krýndu hann. Ólafur Ragnar, þessi sem þeir kölluðu gjarnan “skattmann” og gaf (þáverandi) leiðtoga lífs þeirra umsögnina “skítlegt eðli” .

Enginn kemst með tærnar þar sem hann hefur hælana, því hvað sem segja má um Davíð Oddsson og stjórnmálahæfileika hans, þá verður saga hans varla meira en neðanmálsgrein í umfjöllun um það hvernig Ólafi tókst að láta helstu andstæðinga sína éta úr lófanum á sér. Sjálfstæðismenn gerðu honum einfaldlega tilboð (óafvitandi) sem hann gat ekki hafnað. Átti ekki að hafna.

Og einhversstaðar út í Móa situr hnípinn ritstjóri sem er búinn að átta sig á þessu. Þögnin úr ritstjórnarherbergjum Morgunblaðsins er æpandi. Ekki orð. Ekki einu sinni stöku steinn. Svo er saltinu stráð í sárið með því að SUS héldu krýningarhátíðina í sjálfri Valhöll. Þetta er ekkert annað en konungsdráp í beinni.

Þetta er alvöru. Þetta er tær snilld.

Hversu snúnir sem fyrrum kjósendur/aðdáendur Ólafs Ragnars* eru út í hann, hljóta þeir að geta ornað sér við þetta. Fyrirsögn RÚV “Stuðningsmenn Ólafs Ragnars fagna í Valhöll” er algerlega episk. Ég hélt að Ólafur eða bara Auddi og Sveppi hlytu hvað á hverju að ryðjast inn í salinn í anda Kutchers og afhjúpa plottið. En nei, það varð nú ekki. Hins vegar geta fyrri fylgismenn Ólafs verið þess fullvissir að það kemur að því. Þá verður hringnum lokað.

*Undirrituð hefur einu sinni áður kosið einstakling til embættis forseta Íslands. Það var Vigdís Finnbogadóttir árið 1988, árið sem ég fékk kosningarétt. Síðan þá hefur það verið mín einlæga skoðun að afnema eigi embættið. Í kjölfar mæðradagsviðtalsins við Ólaf Ragnar ákvað ég að skila ekki auðu að vanda, heldur kaus ég Þóru Arnórsdóttur.