Ég er sjómannsdóttir. Á frændur og vini sem sækja sjó. Hef þekkt fólk og þótt vænt um sem látist hefur í sjósköðum. Hafið gefur og hafið tekur er stundum sagt. Í gær var því síðarnefnda lýst. Í smáatriðum.

Kastljós RÚV sýndi eina mögnuðustu frásögn sem nokkru sinni hefur birst á skjám okkar landsmanna. Eiríkur Ingi Jóhannsson deildi þar með þjóð sinni lífsreynslu af hörmulegu sjóslysi og gerði það af þvílíkum þunga að enginn sem á horfði getur verið ósnortinn. Raunar skortir mann öll orð til að skrifa nokkuð um þessa reynslu Eiríks, það er engu við að bæta.

Reynsla Eiríks er hrá og frásögnin því fersk. Í henni er ekkert dregið undan, engu hlíft, það hefur ekki snjóað yfir neitt og tíminn ekki snortið neitt. Sumir hafa í velvilja sínum velt þeirri spurningu upp hvort Eiríkur hafi verið tilbúin til að segja frá þessari þrautargöngu. Það veit ég ekkert um, en engum treysti ég betur til að meta það en þessum unga manni og ástvinum hans. Frásögn hans bar þó engin merki áfalladoða, þvílíkar voru tilfinningarnar sem þarna birtust – gleðin, sorgin, ástin, örvæntingin, vonin, hræðslan … þetta var þarna allt og Eiríkur leyfði okkur að finna fyrir þessu öllu með sér, öllu. Hráu og alvöru.

Ef til vill þolum við það einmitt misjafnlega vel. Það hefði verið miklu auðveldara fyrir okkur að horfa á viðtal eftir einhvern tiltekinn tíma, þegar hann væri búin að “jafna sig” (!), “vinna úr” og hvað það heitir nú fínt. Tíminn hefði dregið svolitla varnarhulu yfir þessa sáru reynslu, svo það hefði verið auðveldara að sitja undir frásögninni. Maður hefði legið uppí sófa með i-padinn og jafnvel bara “lækað”.  Í staðinn kom Eiríkur til okkar nákvæmlega þar sem hann er staddur í lífinu og sínu sorgarferli og bauð okkur skynja eitt augnablik allt þetta hafrót tilfinninga, þannig að maður sat sem bergnuminn og verður sennilega ekki samur. Hann ákvað að bera ekki harm sinn í hljóði, heldur gera eins og Job og deila með okkur reynslu sinni eiginlega í ljóði.

Eiríki vil ég þakka innilega fyrir frásögnina og ég óska honum og fjölskyldu hans velfarnaðar á þeirri þungu leið sem framundan er í eftirmála þessa hildarleiks. Ástvinum hinna látnu votta ég samúð mína og segi þeim að nöfn þeirra Einars, Gísla og Magga og örlög eru greypt í huga okkar sem á horfðu.

Stjórnendur Kastjólssins með Sigmar Guðmundsson í broddi fylkingar eiga heiður skilinn fyrir sína aðkomu að þessari frásögn. Vinnsla þess bar vott um virðingu og nærgætni eins og viðeigandi er. Þetta var í þágu þjóðar, þetta var Ríkisútvarp allra landsmanna.