Guðrún Karls Helgudóttir

Ég hef skemmt mér konunglega á samskiptasíðunni Facebook undanfarna mánuði.

Ég reyni að skrifa eitthvað sniðugt og gáfulegt í stöðuna hjá mér sem gengur misjafnlega vel. Svo bíð ég spennt eftir því hvað fólki finnst um það sem ég skrifaði, hvort einhverjum líki það. Stundum fæ ég fullt af „like“ en stundum er eins og enginn hafi séð það sem skrifaði. Kannski fannst engum ég sniðug eða allir voru í mat.

Best er að hafa þessa stöðulýsingu óræða eða margræða svo hún veki forvitni og helst umræðu.

Svo eru það vinaboðin. Hjartað tekur örlítinn kipp þegar mín bíða vinarboð. Hver ætli þetta sé? Er þetta kannski löngu týndur eða gleymdur vinur. Einhver vill vera vinur minn!

Facebook er bæði hægt að nota persónulega og af fyrirtækjum, stofnunum og hópum sem vilja ná til margra með boðskap sinn. Því er sjálfsagt fyrir söfnuði sem vilja ná til fólks, að stofna hóp á fésinu. Þarna nær kirkjan til enn fleira fólks en með auglýsingum í blöðum eða með veggspjöldum út um borg og bæ. Nú hef ég stjórnað facebook síðu fyrir Grafarvogskirkju í rúmlega eitt ár og þeim fer fjölgandi sem senda fyrirspurnir um athafnir, viðtöl og námskeið með skilaboðum á facebook. Það tekur mig ekki langan tíma að senda boð til mörg hundruð manns þegar eitthvað er að gerast í söfnuðinum.

Kostirnir við að vera með persónulega síðu á facebook eru margir. Ég get sagt skoðun mína á því sem mér þykir skipta máli. Ég get orðið meðlimur í hópum og síðum sem snúast um málefni sem ég tel vera mikilvæg. Ég get auðveldlega fylgst með því sem er að gerast í menningarlífinu og á því sviði sem ég hef áhuga á og ég get verið í samskiptum við vini um allan heim á einfaldan og kostnaðarlítinn hátt.

En facebook heimurinn er ekki alvöru heimur.

Ég get búið til hvaða mynd af mér sem ég vil að mínir nánustu,  u.þ.b. – 500+ – vinir-, hafi.

Ég get verið þessi áhugaverða sem er alltaf á opnunum í menningarheiminum, sú sem les gáfulegar vefsíður og klassískar bókmenntir og veit alltaf hvaða staðir eru mest inn akkúrat núna. Þessi sem sjaldan skrifar um stöðu sína og ef hún gerir það, þá er það mjög órætt.

Lesa allan pistilinn á tru.is