Í frábærri fréttaskýringu Sindra Sindrasonar í gær á Stöð2 var hin dökka saga Icesave rakin í stuttu máli og myndum. Þetta er hrollvekja, saga samfelldra og stórfelldra mistaka óhæfra forystumanna ríkistjórnarinnar. Viðhlæjendur í stjórnarflokkunum og flokkur heimsenda spámanna í fræðasamfélagi, Seðlabanka og atvinnulífi bætast svo í hópinn. Á þessu stigi málsins eru ansi margir taparar í Icesave.
En þjóðin sigraði síðustu lotu, eftir inngrip forsetans á ögurstund. Við vorum einni undirskrift frá því að fá þetta allt í hausinn.
Á borðinu er nýr samningur, sem er mun hagstæðari en sá sem kýla á átti ofan í þjóðina með hótunum. Það munar svo miklu að það er óþægilegt að tala um muninn, allt að 400 milljörðum króna. Þessi fjárhæð samsvarar fjárlögum heils árs. Fyrir muninn á samningunum má reka allt heilbrigðiskerfið í 5 ár eða menntakerfi landsmanna í 20 ár. Fyrir þessa fjárhæð mætti velja að taka 40% flatan niðurskurð á öll húsnæðislán.
Mér leist vel á Lee Bucheit sem formann nýrrar samninganefndar, en við kynningu á nýa samningnum í vikunni runnu hins vegar á mig tvær grímur. Í fyrsta lagi stóð hann fyrir misvísandi samanburði á nýja og eldri samningnum, hvað þeir myndu kosta. Greinilega til að fegra hlut stjórnarinnar. Samanburðurinn sýndi stöðu beggja samninganna 2016 . Þá gæti nýi samningurinn verið uppgreiddur, út frá tilteknum forsendum. En þeim tímapunkti er á hinn bóginn rétt verið að byrja að borga af eldri samningnum og ekki tekið tillit til vaxta og vaxta vaxta yfir áratuga greiðsluferil. Þetta er ill skiljanlegt.
Mun eðlilegri samanburður er að reikna heildarpakkann uppgerðan og þá munar ekki 100 heldur 400 milljörðum eins og fleiri hafa bent á. Í annan stað tók ég eftir að Lee var byrjaður að mæra Steingrím J, vinnuveitanda sinn. Sem starfandi ráðgjafi veit Lee að það er regla númer eitt í ráðgjöf að leggja grunn að næsta verkefni, þegar dregur að lokum þess síðasta. Ég skrifa útspil Lee á þessa kunnu staðreynd , en grefur um leið undan trúverðugleika hans.
Nýi samningurinn er betri, á því leikur ekki vafi, en staðreyndin stendur óhögguð að stór hluti þjóðarinnar vill ekki borga óreiðuskuld einkabanka, sem því ber ekki að gera lögum samkvæmt.
Athygli vekur að samninganefndin hefur aðeins áritað samninginn, en stjórnvöld ekki undirritað, eins og fyrri samninga. Með því viðurkenna þau þá stöðu málsins að þau hafa ekki umboð til að ljúka málinu. Skoðanir verða skiptari um þennan samning í öllum flokkum, en þá fyrri. Manni finnst þó borðleggjandi að Icesave verði aðeins útkljáð í annarri þjóðaratkvæðisgreiðslu.
Um afglöp Jóhönnu og Steingríms Í Icesave hlýtur Alþingi að fjalla í kjölfarið. Munu þau verða kölluð til ábyrgðar á stórfelldum afglöpum í störfum sínum? Lifi Steingrímur J. Icesave af í pólitík , þá hefur hann svo sannarlega níu líf.
Friðrik Friðriksson
Veist þú hvar hægt er að nálgast báða IceSave samningana?
svo hægt sé að bera þá saman.
Var að leita á netinu en fann ekki.
Ef ég man rétt þá var það BB formaður sjálfsstæðisflokkins í dag sem mælti fyrir fyrsta icesave samningnum í nóv-des 2008. Sá samningur var sá herfilegastur af þeim öllum.
Á þeim tíma sagði SJS að bylting væri í aðsigi ef sá samningur yrði samþykktur. Þegar SJS komst í stjórn þá sneri hann við blaðinu. Hvers vegna menn umturnast í skoðunum við það eitt að setjast í stól ráðherra er eitt af furðum veraldar. Þess vegna á ég ekki von á neitt muni breytast þó sumir færu í stjórn og aðrir úr stjórn.
Kveðja að norðan.
Arinbjörn Kúld, hvaða samningur var það? var einhverstaðar skrifað undir eitthvað af hálfu ráðherra? eða ertu kannski að tala um samningsmarkmið og stöðu á viðræðum sem embættismenn með engin völd eða heimildir til að skuldbinda þjóðina voru að kasta á milli sín og kollega sinna í Bretlandi og Hollandi?
Þú kannski leggur að jöfnu undirritaðan sáttmála af fjármálaráðherra og forsetisráðherra og samningsplagg áritað af ráðaneytisstjóra?
Fannar Hjálmarsson, Þetta sagði BB á sínum tíma um fyrsta icesave samningin. Hvort það hafi verið samningsdrög eða fullklárðaur samningur skiptir ekki höfuðmálið heldur afstaða hans og flokksins á þeim tíma.
„Ég held að það sé afskaplega mikil einföldun á þessu máli öllu saman að telja í raun og veru að það hafi verið valkostur fyrir íslensk stjórnvöld að standa stíf á lögfræðilegri túlkun og halda henni til streitu, jafnvel fyrir dómstólum, hvort sem það væri á alþjóðlegum vettvangi eða hér heima fyrir íslenskum dómstólum.
….
Það er alveg ljóst að sú leið sem valin var og sá farvegur sem málið er í núna mun alveg örugglega skila okkur hagstæðari niðurstöðu en við hefðum fengið með því að láta reyna á rétt okkar og ef við hefðum síðan mögulega tapað þeirri þrætu fyrir dómstólum. Það er alveg öruggt.
….
Þegar heildarmyndin er skoðuð tel ég að ekki sé hægt að komast að annarri niðurstöðu en að vel hafi verið haldið á íslenskum hagsmunum í þessu máli.“
Bjarni Benediktsson þann 28. nóvember 2008
Svona til áréttingar þá er ég ekki að verja SJS og hans framgöngu – langt í frá heldur benda á staðreyndir og þá einna helst að afstaða manna virðist fara eftir því hvort maður er í stjíórn eða ekki.
Kveðja að norðan.
Gleymun því ekki að Sjálfstðæðissflokkurinn bjó Icesave vandamálið til og það er aðalatriði málsins.
5 aðalsökudólgarnir eru.
1.Davið Oddsson gefur Björgólfsfeðgum Landsbankan.
2.Formaður bankaráðs Björgólfur Guðmundsson.
3. Varaformaður Kjartan Gunnarsson.
4. Bankastjórinn Halldór Jón Kristjánsson.
5.Bankastjórinn Sigurjón Þ Árnasson.
Allt eru þetta innmúraðir og innvígðir Sjálfstæðissmenn.
50 Þúsund flokksbundnir Sjálfstæðissmenn voru í klappliðinu þar á meðal Friðrið Friðriksson og hvöttu aðalsökudólganna til dáða.
Ef engir Sjálfstæðissmenn væru á Íslandi væri ekkert Icesave.
Úr því sem komið er skynsamlegast og sanngjarnast að ganga frá málinu og senda síðan reikninginn fyrir því sem út af stendur þegar þrotabú Landsbankans hefur verið gert upp í Valhöll.
Það er búið að rífast nóg um Icesave.
Sindri Sindrason fæddist með silfurskeið Sjálfstæðisflokksins í munni. Þess vegna hefur hann ekki áhuga á því að rifja upp ummæli forystumanna Sjálfstæðisflokksins frá árunum td 2000-sept2008 um ágæti frjálshyggjunnar og nauðsyn þess að draga úr eftirliti ríkisvaldsins – sem leiddi síðan til þess að Icesave lenti á ríkissjóði.
Ekki gleyma því hvernig þetta mál Sjálfstæðisflokksins varð til og Steingrímur oCo fengu það hlutverk að hreinsa upp eftir partí ykkar frjálshyggjumanna.
Gullfiskarnir geta rifjað upp fyrsta samninginn hér: http://www.jonas.is/leidarar/greininp.lasso?id=14671
Leifur & Ólafur:
„Svo skal böl bæta að benda á eitthvað annað“.
Það eru viðbrogð þessarar vonlausu ríkisstjórnar – og hennar lánlausu stuðningsmanna, líkt og ykkar – við allri gagnrýni. Brjóstumkennanlegur og óendanlega dapur málflutningur rökþrota fólks sem reynir í örvæntingu að skora ómerkilegar pólitískar keilur þegar það stendur andspænis nöprum sannleikanum og er krafið reikningsskila vegna skammarlegrar vanhæfni ykkar hjartfólgnuj leiðtoga.
Hjarðeðlið og leiðtogadýrkunin er banamein vinstrimanna á Íslandi, samhliða algerum skorti á sjálstæðri og gagnrýnni hugsun.
En til að svara spurningu síðuritara: Já, sé eitthvað réttlæti til í þessum heimi þá mun frammistaða Steingríms í IceSave málinu ekki einasta leiða til þess að hann hrökklist frá völdum, heldur er tugthúsvist eitthvað sem sýnist sífellt sanngjarnara.
Arnbjörn Kúld er ekki að far með rétt mál, þegar hann segir að Bjarni Benediktsson, hafi látið umrædd orð falla um það sem Arnbjörn nefnir »fyrsta Icesave samninginn«.
Umræðan var um tillögu til þingsályktunar um fyrirhugaða samninga, þar sem ríkisstjórninni var falið að taka upp viðræður við nýlenduveldin. Tillagan var um þá pólitísku leið sem Samfylkingin krafðist að yrði farin, vegna fælni Sossanna við að styggja ESB. Kjarni þessarar tillögu var að byggja á loforðum ESB um stuðning, sem venjulega er nefnt Brussel-viðmið. (http://www.althingi.is/altext/136/s/0219.html)
Icesave-stjórnin hefur ekkert viljað nota Brussel-viðmiðin, heldur staðfastlega haldið sig við að sýna fullkomna undirgefni gagnvart nýlenduveldunum. Sumt Samfylkingarfólk hefur ekki getað fyrirgefið Icesave-stjórninni að víkja algerlega frá Brussel-viðmiðunum og hinni pólitísku leið Samfylkingarinnar.
Einn þessara mótmælenda er Kristrún Heimisdóttir, aðstoðarmaður Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur. Kristrún skrifaði langa grein um málið sem birtist í Fréttablaðinu 06. febrúar 2010. Um þessa ritgerð Heiðrúnar, fjallaði ég daginn eftir:
Kristrún Heimisdóttir: Ríkisstjórnin á að opna Icesave-málið !
http://altice.blogcentral.is/blog/2010/12/10/kristrun-heimisdottir-rikisstjornin-a-ad-opna-icesave-malid/
Kristrúnu verður tíðrætt um Brussel viðmiðin, en þau voru í megin atriðum:
1. Tilskipunin um innistæðutryggingar hafði verið felld inn í Íslendska löggjöf í samræmi við samninginn um Evrópska efnahagssvæðið.
2. Samningaviðræður skulu fara fram með samhæfðum og samræmdum hætti og skal þar tekið tillit til hinna erfiðu og fordæmislausu aðstæðna sem Ísland er í og knýjandi nauðsynjar þess að ákveða ráðstafanir sem gera Íslandi kleift að endurreisa fjármála- og efnahagskerfi sitt.
3. Stofnanir Evrópusambandsins og Evrópska efnahagssvæðisins munu taka áframhaldandi þátt í þessu ferli sem fer fram í samráði við þær.
Það er mikilvægt að menn fari með rétt mál í umræðu um Icesave-kröfurnar. Of mikið er í húfi fyrir landsmenn, til að hægt sé að bjóða upp á falsanir í opinberri umræðu. Þetta er samt það sem Icesave-stjórnin stundar dag hvern. Ekki taka upp þá ósiði Arnbjörn.
BB vildi semja um Icesave, þ.e. góður samningur væri betri en óvissa um slæma dómsniðurstöðu. Líklega geta flestir fallist á þá skoðun.
Að ríkisstjórn Geirs Haarde hafi samið um Icesave – er spuni.
Nú er kominn mælikvarði á “bjargfasta sannfæringu” Steingríms – sem hann tönglaðist á þegar hann gerði grein fyrir atkvæði sínu á Alþingi Íslendinga þann 30. des. 2009.
Þá tók hann sérstaklega fram að hann bæði engan, ekki nokkurn mann, um að taka ábyrgðina frá sér á þeim samningi. Hann skyldi bera hana glaður.
“Bjargföst sannfæring” Steingrím var skökk upp á ca. kr. 400.000.000.000. Langleiðina í heil fjárlög íslenska ríkisins.
Og hvað meinti Steingrímur þegar hann sagðist taka fulla ábyrgð á samningnum? Var það eingöngu sagt í trausti þess að aldrei fengist mæling á hve skynsamur hann væri?
Svo þegar í ljós kemur að stöðumat hans og bjargföst sannfæring hefði kostað íslensku þjóðina heil fjárlög – þá hvað..?
Ja – hm, hm, ég gleðst auðvitað yfir betri samningi….!!!!
Þegar maður er kominn á sextugsaldurinn — eins og þú — og skrifar um svart-hvítan veruleika stjórnmálanna og hamast með sín eigin sjónarmið í sandkassaskrifum, þá hugsar maður maður með sjálfum sér :
Hvernig nennir maður — kominn á þennan aldur — að skrifar svona leiðinlega og fingurbendandi pistla um eitthvað sem sennileg hefði átt að gera.
Eittthvað sem Sjálfstæðismenn er örugglega sammála um en hinir hafna.
Minnir manna á samfélag gæsa kvaka út i loftið til að segja “Hér er ég” og hinarskamt undan taka undir: “Hér er ég”.
Það er ótrúlegt að sjá vinstragengið vera farið svona illilega á límingunum yfir því að stjórnarandstaðan hafi náð að rúlla upp samningsdrögum sem eru einfaldlega mikið betri en þeir tveir glæsisamningar fyrstu hreinu vinstristjórnarinnar. Helvítis ólán að betur hafi tekist til, og Steingrímur og Jóhanna sjokkeruðst af öllum. Hvar í veröldinni hefðu ráðmenn ekki þurft að segja af sér við slíkt og þó fyrr hefði verið. Það breytir ekki þeirri staðreynd að ennþá hefur enginn lagaspekingur Breta og Hollendinga frekar en hagsmunagæsluliðs þeirra Evrópusambandsins og Samfylkingarinnar í báðum stjórnarflokkunum getað bent á lagalega ábyrgð þjóðarinnar á Icesave. Þess vegna gefur augaleið að málið fari fyrir dóm og að Bretar og Hollendingar viðurkenni opinberlega þessa staðreynd.
Auðvitað getur að vinstargengið sem tilheyrir 1.8% borgunarsinna hefji fjársöfnun til handa breskum og hollenskum stjórnvöldum til að sína lit, ef að samviskubit þeirra yfir framferði Björgólfana er að bera þá ofurliði. Er viss um að í það yrði vel tekið í löndunum tveim.
Snilldarvörn nokkurra “Svo skal böl bæta….” (slagorð Samfylkingarinnar), – um að Bjarni Ben þá sem óbreyttur þingmaður hafi litist vel á samningaleiðina, er ástæða að benda á að þau falla örfáum dögum áður en löndin þrjú ásamt Evrópusambandinu samþykktu það sem er kallað Brusselviðmiðin, sem voru vissulega voru verð bjartsýni hjá stjórnarflokkunum á þessum tíma. Með þeim var hafin samningavinna á byrjunarreiti og fyrri samningshugmyndir og vinna við Holland úr gildi fellt og minnisblað Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks þar á meðal. Minnisblaðið MoU reyna vinstrimenn að ljúga til að hafi verið gildur samningur á milli landanna þriggja, hvernig sem það passar þar sem Bretar komu ekki að samningaborðinu fyrr en þegar Brusselviðmiðin voru samþykkt löngu síðar. Samningurinn á að hafa verið undirritaður af Sjálfstæðismönnum og bera þeir þess vegna ábyrgð á öllu bullinu sem fylgt hefur síðan.
Sannleikurinn er sá að Össur Skarphéðinsson og Þórunn Sveinbjarnardóttir í fjarveru Ingibjargar Sólrúnar vegna veikinda hennar, unnu að þessum drögum beint með ráðherrum Sjálfstæðisflokks og Ingibjörg sem var í góðu sambandi við samningamennina og öll ríkisstjórnin með í málinu. Þetta kom skýrt fram í umræðum á þingi í vetur og benti ma. Þorgerður Katrín á þessa staðreynd. Einnig hafa þær Ingibjörg Sólrún og aðstoðarmaður hennar Kristrún Heimisdóttir margbent á þessa rangtúlkun vinstrimanna og og vafasama söguskýringu þeirra.
Því hefur verið haldið fram af stjórnarliðum að minnisblaðið MoU við Hollendinga hafi bundið hendur samninganefndar við samningsgerðina og gert þeim erfitt um vik að semja um betri kjör.
Þetta má finna í skjölum Alþingis og úr skýrslu fjárlaganefndar þingsins.:
“Fyrsti minni hluti áréttar að fráleitt er að unnt sé að halda því fram að með minnisblaðinu umrædda hafi komist á samningur og skilmálar ákveðnir.
>> Svavar Gestsson, formaður samninganefndarinnar, staðfesti þennan skilning á fundi fjárlaganefndar og sagði að þetta blað hefði ekki haft áhrif eða truflað störf samninganefndar heldur væri eingöngu minnisblað.”
Því miður brugðust Brusselviðmiðin algerlega svo bjartsýni Bjarna Ben og annarra varðandi þau urðu að þeirri martröð með glæsisamningum Svavars og Indriða . Meðal annars stóð í Brusselviðmiðunum að Bretar og Hollendingar myndu taka sértakt tillit til fordæmalausa stöðu Íslendinga og að Evrópusambandið myndi vinna að samningagerðinni með þjóðunum þremur. Við hvorugt var staðið, og gott dæmi að hollenski fjármálaráðherrann stærir sig að því í fjölmiðlum í dag að þeir fái allt sitt til baka og vexti að auki.
Hér tekur önnur “mjóróma rödd” undir með þér og setur sig í fingurbendandi stellingar um hver hefur rétt fyrir sér.Tryggvi Þór:
Mjóróma raddir halda því nú fram að það sé ekki sanngjarnt að tala um 432.000.000 milljóna (nærri fimmhundruðþúsund milljóna) betri samning þegar nýji og gamli Icesave samningurinn eru bornir saman.
Þessi mjóróma rödd lokar kíka á allar athugasemdir.
Mér dettur bara í hug út frá þessum “vangaveltum” ykkar krakki sem hefur skitið í sófann og er bandbrjálaður út í mömmu sína fyrir að hafa ekki þrifið nógu vel eftir sig. Og af því þið eruð örugglega soldið tregir, þá er ríkisstjórnin mamman og þið krakkinn.
Horfðu fram á veg og hættu að berjast fyrir málefnum Davíðs Oddssonar — krúptu nú og dreyptu á kaleik Bjarna Ben.
Vertu með og hættu að ólmast fyrir Móra.
Af hverju er svona mörgum í mun að klína þessu Icesave klúðri upp á Sjálfstæðisflokkinn? Þetta mál getur staðið eitt og óstutt á kostanð VG og Samfylkingar. Það þurfti enginn að aðstoða þá við þetta.
Vinna Svavars Gestssonar við fyrsta samninginn er með þvílíkum ólíkindum, að þingmaður hefur farið fram á að skoðað verði hvort málið sé þess eðlis að kalla eigi saman landsdóm og senda þá sem vildu klína fyrsta Icesave samningnum upp á íslensku þjóðina fyrir landsdóm. Þetta er býsna alvarlegt.
Þessar forsendur sem menn gefa sér varðandi það að nýr samningur sé mun hagstæðari en hinir tveir eru í besta falli vafasamir, t.d. að miða við að gengi krónunnar haldist mjög sterkt gagnvart Pundi og Evru næstu árin.
Til þess að slíkt gerist, þá þarf að halda hérna úti jafn stífum gjaldeyrishöftum næstu árin og verið hafa. Ríkisstjórnin og seðlabankastjóri eru búinn að lofa að höftunum verði létt næsta vor. Steingrímur verður þá enn að taka upp á því að svíkja kjósendur sína. Annað hvort með því að hætta við að aflétta gjaldeyrishöftum, eða láta mun hærri Icesave greiðslu dynja yfir landsmenn. Hvorug lausnin er góð. hann er í klemmu með þetta mál.
Ef hann afléttir ekki gjaldeyrishöftunum, þá er hann að svíkja gefin loforð.
Ef hann afléttir gjaldeyrishöftunum, þá mun gengi krónunnar falla gríðarlega gagnvart erlendum gjaldmiðlum, og þar með verður greiðslan á Iceave ekki 50 milljarðar, heldur einhverjum milljörðum, hugsanlega tugum milljörðum hærri.
Það er alltaf jafn furðulegt að hlusta á þennan söng sjálfstæðismanna um Icesave. Auðvitað er ríkisstjórnin ekki hafin yfir gagnrýni, síður en svo. En allir sómakærir menn hefðu farið í langt þagnarbindindi eftir að hafa komið þjóðinni í þau vandræði sem raun bar vitni haustið 2008 og Sjálfstæðisflokkurinn ber höfuðábyrgð á. En sjálfstæðismenn kunna ekki að skammast sín.
Arnbjörn Kúld er ekki að far með rétt mál, þegar hann segir að Bjarni Benediktsson, hafi látið umrædd orð falla um það sem Arnbjörn nefnir »fyrsta Icesave samninginn«.
Umræðan var um »tillögu til þingsályktunar« um fyrirhugaða samninga, þar sem ríkisstjórninni var falið að taka upp viðræður við nýlenduveldin. Tillagan var um þá pólitísku leið sem Samfylkingin krafðist að yrði farin, vegna fælni Sossanna við að styggja ESB. Kjarni þessarar tillögu var að byggja á loforðum ESB um stuðning, sem venjulega er nefnt Brussel-viðmið. (http://www.althingi.is/altext/136/s/0219.html)
Icesave-stjórnin hefur ekkert viljað nota Brussel-viðmiðin, heldur staðfastlega haldið sig við að sýna fullkomna undirgefni gagnvart nýlenduveldunum. Sumt Samfylkingarfólk hefur ekki getað fyrirgefið Icesave-stjórninni að víkja algerlega frá Brussel-viðmiðunum og hinni pólitísku leið Samfylkingarinnar.
Einn þessara mótmælenda er Kristrún Heimisdóttir, aðstoðarmaður Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur. Kristrún skrifaði langa grein um málið sem birtist í Fréttablaðinu 06. febrúar 2010. Um þessa ritgerð Heiðrúnar, fjallaði ég daginn eftir:
Kristrún Heimisdóttir: Ríkisstjórnin á að opna Icesave-málið !
(http://altice.blogcentral.is/blog/2010/12/10/kristrun-heimisdottir-rikisstjornin-a-ad-opna-icesave-malid/)
Kristrúnu verður tíðrætt um Brussel viðmiðin, en þau voru í megin atriðum:
1. Tilskipunin um innistæðutryggingar hafði verið felld inn í Íslendska löggjöf í samræmi við samninginn um Evrópska efnahagssvæðið.
2. Samningaviðræður skulu fara fram með samhæfðum og samræmdum hætti og skal þar tekið tillit til hinna erfiðu og fordæmislausu aðstæðna sem Ísland er í og knýjandi nauðsynjar þess að ákveða ráðstafanir sem gera Íslandi kleift að endurreisa fjármála- og efnahagskerfi sitt.
3. Stofnanir Evrópusambandsins og Evrópska efnahagssvæðisins munu taka áframhaldandi þátt í þessu ferli sem fer fram í samráði við þær.
Það er mikilvægt að menn fari með rétt mál í umræðu um Icesave-kröfurnar. Of mikið er í húfi fyrir landsmenn, til að hægt sé að bjóða upp á falsanir í opinberri umræðu. Þetta er samt það sem Icesave-stjórnin stundar dag hvern. Ekki taka upp þá ósiði Arnbjörn.
Já… segðu Björgvin Þór. Auðvitað borga þeir sem bera ábyrgðina vegna pólitísks haturs Samfylkingarinnar og þeirra senditíkum í VG á Sjálfstæðisflokknum. Hélt satt að segja að Landsbankinn hafi verið einkabanki og Icesave fullkomlega lögleg framkvæmd sem eigendur bankans bæru alla ábyrgð á ef annað kemur í ljós. Svona eins og Marel, Össur og CCP eru einkafyrirtæki og þjóðin á ekkert í og þar með hagnast ekki þegar vel gengur né tapar ef illa fer. En kannski hef ég rangt fyrir mér í því.
Svo illa vildi til að Landsbankinn fór á hausinn og Icesave reikningurinn með þessum skelfilegum afleiðingum. En áratuga hatur og hefndarþorsti pólitískra lúsera og undirmálsfólks á Sjálfstæðisflokknum verður ekki til þess að ég saklaus með öllum af Icesave og Sjálfstæðisflokknum, sem og mín fjölskylda, verðum neydd til að taka þátt í að greiða krónu til þess brennimerkja Sjálfstæðismenn með upplognum ásökunum og um einhverja skuld sem ekki er til og innlend sem EES/ESB samkeppnislög banna okkur að greiða þó svo að við vildum.
Að sama skapi gætum við auðveldlega víkkað haturs og pólitískar hefndaraðgerðir yfir á td. Samfylkinguna sem ber þá að sama skapi alla ábyrgð á glæpaverkum Baugs – Glitnis – og Kaupþingsmanna og afleiðingum hörmulegrar einkavæðingar bankanna núna og öllum þeim skaða sem þeir koma til með að valda í framtíðinni. Miðað við það sem hefur verið að koma fram, þá er aðeins um toppinn á ísjakanum að ræða hvað varðar þekkt fjárhagstjónið sem þjóðin þarf að bera vegna meintra glæpaverka þessara aðila og skaða erlendra lánadrottna vegna beinnar aðkomu flokksins með greiðaþjónustu við grunaða glæpamennina. Jón Ásgeir einn ber ábyrgð á 1000 milljörðum sem aldrei fæst króna greitt upp í, sem er langt yfir því tjóni sem Icesave er ætlað að vinstrimönnum að valda þjóðinni. Ekki minnsta spurning um hverjir bera ábyrgð á þessum lýð. Vonandi að erlendir lánadrottnar og þjóðir fari ekki að þjösnast á okkur líka, og þá Sjálfstæðismenn að heimta að þjóðin greiði skaðann sem þessir aðilar hafa valdið okkur og erlendum lánadrottnum sem er mun meiri og ekki síst hryðjuverkin gegn orðspori þjóðarinnar varðar en Icesave nokkurn tíman. – Svona svo Sjallar geti hefnt sín til baka á krötum og kommum.
En hér er frábær lausn fyrir 1.8% borgunaróðra heigla að þýða yfir á ensku og hollensku og fjölfalda og selja í gámavís til Hollands og Bretlands og í öllu lönd Evrópusambandsins og alþjóðasamfélagsins sem stjórnarliðar fullyrða að hafi verið svo áhugasöm um Icesave velferð Breta og Hollendinga.:
http://www.visir.is/section/MEDIA99&fileid=VTVC986D482-D78B-4820-BFF9-F112A4871947
Beri Steingrímur J. Sigfússon einhverja ábyrgð á Icesave þá bliknar sú ábyrgð við hliðina á ábyrgð forystumanna Sjálfstæðisflokksins á hruninu og öllu því sem því fylgdi. Ef ekki hefði verið fyrir þá Davíð Oddsson, Geir H. Haarde og Bjarna Benediktsson þá hefði ekki verið neitt Icesave.
Svo maður skauti hratt yfir þá er hlutur Davíðs Oddssonar að sjálfsögðu mestur, hann gaf Landsbankann til manna sem höfðu ekki voru til þess bærir og það ofan í umhverfi sem var án alls eftirlits en með fullri ábyrgð, sbr. orð Davíðs í frægu viðtali þar sem hann lýsti því hvernig íslenska ríkið gæti “gleypt” allar skuldir íslensku bankanna kysi það að gera svo. Hann hafði ekki, svo dæmið sé tekið, farið sömu leið og Norðmenn sem ákváðu að takmarka ábyrgð á bönkunum við inneignir í norksum krónum.
Davíð, og að sjálfsögðu Bjarni Benediktsson sem talaði fyrir samningaleiðinni sem formaður Allsherjarnefndar, hljóta því að bera ábyrgð á þeim 70 milljörðum sem fellur á Ísland, þ.e. þeim 47 milljörðum sem taldir eru kostnaður ríkissjóðs Íslands og svo þeim 20 milljörðum sem Innstæðutryggingasjóðurinn greiðir út á næsta ári – en þá er ótalinn annar kostnaður sem kann að lenda á Innstæðutryggingasjóði.
Leggjum það við 300 milljarða gjaldþrot Seðlabankans (sem Davíð lánaði gegn veðum sem hann átti að vita að gæfi aldrei nema c.a. 10% til baka þó engin neyðarlög hefðu komið til), 180 milljarða sem leggja átti í endurreisn bankanna (talan þó eftir minni og án ábyrgðar), tugir og sennilega nær hundruðir milljarða vegna uppsafnaðs fjárlagahalla, svo hundruðir ef ekki þúsundir milljarðar sem hrun efnahagskerfisins á eftir að kosta okkur næstu árin á einn eða annan hátt.
Arinbjörn Kúld: Engin stjórn hefur skrifað undir neina kúgun eða nauðungarsamning gegn íslenskri alþýðu nema núverandi stjórn, ICESAVE-STJÓRN Jóhönnu og Steingríms. MOU með vísan í EES lög er ekki sama og kúgun og nauðungarsamningur og síst þegar EES lögin segja að engin ríkisábyrgð megi vera á innistæðum, en það var akkúrat MOU með vísan í EES lög sem Árni Mathiesen skrifaði undir.
Ég sé að það voru aðrir að ofan að fara með Sjálfstæðisflokks-síbyljuna. Hvað sem vegvilltir stjórnmálamenn kunna að hafa gert einu sinni hvað varðar ríkisábyrgð á ICESAVE, bindur það samt ekki alþýðu manna. Og ríkisábyrgð verður ólögleg líka þótt ICESAVE-STJÓRNIN ætli að pína ríkisábyrgð í gegn. Við borgum ekki eyri og fellum það bara seinna. Við ætlum ekki að hafa Jóhönnu og Steingrími endalaust við völd í eyðileggingarstarfsemi.
Og svo er spurningin – hver er raunveruleg ábyrgð Steingríms J. Sigfússonar?
Friðrik lepur upp 432 milljarða eftir snilldarhagfræðingnum Tryggva Þór Herbertssyni – manninum sem lýsti íslenska bankakerfinu sem mjög traustu í frægri skýslu á meðan aðrir voru að reyna að benda okkur á veikleika þess. Jú, þarna er ég að fara í manninn en ekki boltann eins og svo algengt er nú til dags, en ég vildi nú byrja á að benda á að það er nú ekki hægt að taka allt hrátt frá þessum annars ágæta (eða hvað?) hagfræðiprófessor.
Á bloggi sínu, http://blog.eyjan.is/tthh/2010/12/09/432-milljardar/ reynir Tryggvi Þór að halda því fram að núverandi samningsdrög séu 432 milljörðum betri en eldri samningur.
Hann dregur fram 3 tölur, útreikninga á eldri samningum, 470 milljarða (ónúvirtur eldri samningur), 300 milljarða núvirtur m.v. 6% ávöxtunarkröfu og svo 180 milljarðar miðað við áfallinn kostnað 2016
Svo nefnir Tryggvi töluna 47 milljarða miðað við áfallinn kostnað 2016.
Fyrsta villa Tryggva er að 47 milljarðarnir sem nefndir hafa verið er ekki heildarkostnaður vegna núverandi samninga sem heild heldur þarf að bæta við a.m.k. 20 milljörðum sem verða teknir úr Tryggingasjóði innstæðueigenda á næsta ári. Lækkar þá síðasta talan niður í 160 milljarða og er þá komin sama talan og samninganefnd Lee Bucheit hefur nefnt.
Þá er spurningin, hvers vegna kýs Tryggvi ekki að bera saman áfallinn kostnað 2016? Jú, Tryggvi heldur því fram að skv. eldri samningi þá eigi eftir að borga höfuðstól, vexti og vaxtavexti.
Þarna fellur Tryggvi í sína af aðra villu því að forsendurnar á bakvið 47 (+20) milljarðana eru hins vegar þær að heimtur úr Landsbankanum verði c.a. 100% – ef ekki þá greiðist það á árunum og áratugunum þar á eftir. Það sama hlýtur því að gilda um fyrri samning – menn hljóta að vilja bera saman skv. sömu forsendum.
Þar munar þó því að skv. eldri samningi þá fengum við skjól á meðan versta óveðrið gekk yfir, en það eru eru ef ég man rétt um 300 milljarðar á greiðsluáætlun þessa og næsta árs -allavega slík tala að það er ekki á það bætandi.
Beri Steingrímur J. ábyrgð á einhverju þá eru það því í mesta lagi 100 milljarðar eða svo – sem eins og ég bendi á hér að ofan blikna í samanburði við beinan kostnað sem hrun Sjálfstæðisflokksins olli – að ekki sé talað um óbeinan kostnað!
Verðum að Norður-Kóreu..
Bjargföst sannfæring..
Verðum Kúba norðursins..
Október kemur aftur..
Efnhagslegur fimbulvetur skellur á landinu..
Alheimseinangrun..
Fáum aldrei betri samning..
Tökum fulla ábyrgð..
Aðrir berir töskur forsetans..
Tilgangslaus þjóðaratkvæðisgreiðsla..
Eina rétta að sitja heima..
Að tala um að hafa vitlaust fyrir sér!
Hlýtur að vera einhverskonar heimsmet.
Haltu bara uppteknum hætti, Steini Jóns, við að verja Steingrím, einn hættulegasta stjórnmálamann fyrr og síðar. Hann fellur beint í flokk með skaðlegustu stjórn lýðveldisins.
Vertu ekki hissa samt þó hann verði dreginn fyrir dóm og dæmdur hart með Hrollvekju-fylkingunni og mútuþegum Jóns Á. Jóhannesarliðsins sem, eins og Guðmundur 2 Gunnarsson segir að ofan, hefur skaðað okkur um minnst 1000 MILLJARÐA (1000 000 000 000).
Hvað er það annars á milli vina Hrollvekjustjórnarinnar? Hví hafa þau ekki fyrir löngu notað múturnar úr eigin vasa og farið að borga í kúgunina sem þau ætla okkur hinum??
Og ekki klína stjórnmálaflokki upp á mig: Styð engan stjórnmálaflokk frekar en Guðmundur að ofan.
Engin ríkisábyrgð á ICESAVE, við borgum ekki eyri.
Hver er svo tafakostnaðurinn af Icesave – og hver hefði hann orðið ef núverandi ríkisstjórn hefði neitað með öllu að semja á þeim tímum sem samið var.
Jú, miklu var haldið fram um það hvað myndi gerast ef ekki yrði samið um Icesave – og svo hefur miklu verið bætt við það eins og hæfir góðum sögum. Og nú segja menn: Sko til það gerðist ekkert af því sem átti að gerast – það breytti engu!
Stjórnarandstæðan er aðra mínútuna að gagnrýna stjórnina fyrir athafnaleysi og svo snúa þau sér við og segja að allt sé bara í fínu lagi þrátt fyrir að Icesave hafi ekki verið leyst. Þvílík hræsni!
Menn þurfa ekki annað en að kíkja upp á Búðarháls og telja þar 16 starfsmenn sem bíða eftir því að fá nokkur hundruð samstarfsmenn – sú bið er eftir að Icesave klárist – það hefur margoft verið staðfest.
Önnur mál eru vissulega óljósari, það er erfitt að benda á framkvæmd sem ekki er í gangi en hefði verið í gangi ef aðstæður væru öðru vísi. En Samtök Atvinnulífsins eru í betri tengslum við svona verk en við og þar eru þekkt mýmörg dæmi þess að fyrirtæki komast ekki áfram með verkefni vegna þess að þau vantar fé.
Ýmislegt hefur verið reiknað í þessu og það á það allt sameiginlegt að það hefur í sjálfu sér enginn réttar forsendur. Í janúar sl. reiknaði til dæmis hagfræðingur út að það kostaði 75 milljarða á mánuði að ganga ekki frá Icesave. Þar var hann að núvirða tapaðan 3% hagvöxt með 5% vöxtum, þ.e. hann gerir ráð fyrir að ekki takist að vinna upp tapaðan vöxt. Greinina má sjá hér: http://www.visir.is/article/20100129/SKODANIR03/77462004/-1%C3%BEar
Kannski er 3% tapaður hagvöxtur ofmat og kannski er of hátt að gera ráð fyrir 5% vöxtum. En það er engu að síður ljóst að það hefur kostað tugi milljarða að bíða eftir því að atvinnulífið hefur komist í gang og þar með er ábyrgð ríkisstjórnarinnar og Steingríms J. Sigfússonar dottin um sjálfa sig í allra versta falli!
Títtnefndur Tryggvi Þór Herbertsson, hagfræðisnillingur með meiru, fjallar einnig um þessa útreikninga á bloggi sínu. Hann gerir þar tvær villur í útreikningi sínum. Annars vegar reiknar hann hagvaxtarprósentu sína á því að námunda 850 milljarða upp í 900 og reikna síðan prósentuna út frá því, en þar munar um 3% – nokkuð sem Hagfræðiprófessor á ekki að klikka á.
En mun alvarlegra er þó að Tryggvi áttar sig ekki á að í útreikningunum um 75 milljarða tap er verið að miðað við núvirðingu á heildartöpuðum hagvexti – en ekki hagvöxt í hverjum mánuði.
Ég hlýt að spyrja mig: Hvar það í Kornfleks eða Cheriospakka sem Tryggvi Þór Herbertsson fann prófgráðuna sína?
En að lokum verður maður líka að spyrja sig, hvað hvað hefði gerst ef ríkisstjórnin og þá títtnefndur Steingrímur J. Sigfússon hefðu ekki tekið í mál að gera neinn samning fyrr en nú?
Með afstöðu sinni sýndi ríkisstjórnin og Steingrímur J. Sigfússon að íslenska ríkið hlypi ekki frá sínum skuldbindingum. Hér neðst fer ég aðeins yfir hverjar þær skuldbindingar voru, en þær voru að fullu komnar í arf frá fyrri ríkisstjórnum og fyrri þingum sem hefðu getað hagað málum allt, allt öðruvísi.
Með þessari afstöðu einni bjargaðist orðspor þjóðarinnar að mestu- forráðamenn annarra þjóða, sem og forráðamenn Alþjóða Gjaldeyrissjóðins sáu að þau gátu treyst þessari þjóð og afgreiddu lán til þess. Lán sem voru nauðsynleg vegna endurgreiðslu á fyrri lánum sem voru á gjalddaga á þessu ári – m.a. lánin sem notuð voru til að fjármagna Seðlabankann – og það muna allir hvað varð um þá peninga.
Ef það hefði bara komið þvert nei á alla samninga um Icesave, eins og margir eru að halda fram, þá hefði þjóðin sennilega farið á hausinn á þessu ári! Og hverjum hefði þá verið kennt um?
Ríkisstjórn Geirs H. Haarde var búin með yfirlýsingum sínum (og reyndar yfirlýsingum Seðlabankastjóra) að ábyrgjast innstæður Landsbankans og sú ábyrgð var staðfest af Alþingi með neyðarlögunum frá 7. desember 2008. Fyrr, eða árið 1998, var Alþingi búið að samþykkja 20.000 evru ábyrgð á öllum innlánsreikningum í íslenskum bönkum – óháð mynt eða nokkru öðru sem hefði verið hyggilegt miðað við stærð landsins o.fl. Norðmenn t.d. kusu að tryggja einungis innstæður í norskum krónum – Danir ákváðu síðan að skylda bankaútibú frá löndum utan ESB/EES að greiða einnig í tryggingasjóðinn. Ábyrgð Íslands er því miður algjör á þessum peningum, eins fáránlegt það er, þökk sé Sjálfstæðisflokknum fyrst og fremst.
Ég minni á að Icesave samningarnir snúast einungis um að endurgreiða fyrstu 20.000 evrurnar – Bretar og Hollendingar hafa af mikilli góðmennsku tekið að sér að greiða það sem upp á vantar (en var þó lofað af íslenska Seðlabankastjóranum og íslensku ríkisstjórninni). Ef farið yrði í dómsmál vegna þessa er mikil hætta á því að ÖLL upphæðin væri undir, líka það sem Bretar og Hollendingar hafa greitt úr sínum sjóðum.
Allir útreikningar á fjárkúgun, skuld sem við skuldum ekki, skipta bara ekki nokkru máli, Steini Jón, og koma okkur ekkert við. Það er bannað að kúga og ríkisábyrgð á innistæðum banka eru bannaðar samkvæmt EVRÓPULÖGUNUM sem bresku, hollensku né íslensku stjórnirnar eru að brjóta.
Stjórnarskráin bannar eftiráskatt eins og ICESAVE:
77. gr. íslensku STJÓRNARSKRÁRINNAR:
Skattamálum skal skipað með lögum. Ekki má fela stjórnvöldum ákvörðun um hvort leggja skuli á skatt, breyta honum eða afnema hann.
Enginn skattur verður lagður á nema heimild hafi verið fyrir honum í lögum þegar þau atvik urðu sem ráða skattskyldu.
Jóhanna og Steingrímur eru ekki einvaldar og ráða þessu ekki.
Steini Jóns ætlaði ég að skrifa.
EVRÓPULÖGUNUM sem bresku, hollensku OG íslensku stjórnirnar eru að brjóta.
Elle:
Upphafið lá í því að ríkisstjórn Geirs H. Haarde braut þessi lög sem þú nefnir með því að tryggja innstæður í íslenskum bönkum! Það var gert með því að færa innstæður í íslenskum útibúum á ábyrgð ríkisins yfir í hina nýju banka sem stofnaðir voru í árslok 2008 – allt á grunni neyðarlaganna frægu sem Alþingi samþykkti.
Sú ríkisábyrgð er hins vegar staðreynd og það kostar skattgreiðendur mun meira en þessa 70 milljarða sem nú fara í Icesave!
Svo er spurningin um kúgunina sem íslenskri þjóð er beitt. Er sú kúgun meiri eða minni en hrokinn sem íslensk stjórnvöld sýndu í aðdraganda hrunsins og lofuðu fullum ábyrgðum (sbr. t.d. orð Davíðs Oddssonar um að gleypa skuldbindingar bankanna) og bakka síðan frá öllu saman? Með lögum sem gengu undir viðurnefninu “Fuck the foreigners” lögin. Því miður verður þjóðin alltaf að þola kúgun sem beinist gegn þeim stjórnvöldum sem hún kýs yfir sig..
Að ég tali nú ekki um 300 milljarðana sem fóru í að bjarga Seðlabankanaum frá tæknilegu gjaldþroti.
Það er mun hærri upphæð en Icesave, af hverju mótmælir þú ekki þeirri kúgun?
Kostnaðurinn við að samþykkja ekki Svavar og Indriða er ca. frá kr. 0 til svona ca. kr. 0. Að meðaltali því ca. kr. 0.
Sá samningur hefði sett þjóðina á hausinn, gert hana gjaldþrota.
Og hver voru rökin:
…Kúba norðursins, Norður Kórea, einangrun, október aftur, of flókið fyrir þjóðina til að greiða atkvæði, útilokað að við fáum betri samning seinna, óábyrg og firrt stjórnarandstaða, fimbulvetur mun skella á þjóðinni….
Og enn rífa þeir kjaft, með öllum kjaftinum…
Það heitir að kunna ekki að skammast sín.
Steingrímur Jóhann Sigfússon, jarðfræðingur og orðhákur, á auðvitað að hætta í pólitík. Komið hefur í ljós að stöðumat hans var ekki bara rangt – heldur svo arfavitlaust að hlýtur að nálgast einhverskonar heimsmet.
Síðan á auðvitað að stefna honum fyrir Landsdóm.
Steini Jóns, nei Geir Haarde braut engin lög og mismunaði ekki erlendum og innlendum innistæðueigendum. Lagaprófessorar hafa fyrir löngu fært rök gegn þessari vitleysu. Menn geta ekkert farið með falsanir bara af því þeir hata Sjálfstæðisflokkinn. Of mikið er í húfi fyrir okkur og nóg að ICESAVE-STJÓRNIN blekki, falsi og ljúgi endalaust og Steingrímur hefni sín daglega á Sjálfstæðisflokknum á okkar kostnað!
—————————————————————
Fimmtudagur | 14. janúar | 2010
Lagarök um Icesave – (Legal arguments about Icesave)
Eftir Lárus L. Blöndal hæstaréttarlögmann og Stefán Már Stefánsson lagaprófessor.
http://www.mbl.is/mm/mogginn/blad_dagsins/netgrein.html?art_id=94089
Að mínu mati eru Steini Jóns og Tryggvi Herbertsson báðir á svipuðu þroskastigi. Þeir hamast við að reikna Icesave-kúgunina fram og aftur, án þess að skilja þá grunnforsendu að við eigum ekki að greiða neitt !
Þessi Icesave-samningur III verður felldur í þjóðaratkvæði með 100% atkvæðamagni og sú staðreynd verður sú eina sem sagan mun minnast. Jafnvel njólar eins og Steingrímur Sigfússon munu gleymast, því að almenningur mun í framtíðinni hafa jafnmikið ógeð á skúrkinum og flestir landsmenn hafa í dag.