The Rebound kom mér skemmtilega á óvart. Ekki láta plakatið plata þig, það er ekki baun lýsandi og gæti vel verið fráhrindandi. Ofaná þvottavél í dominant stellingu með hendina á lærinu á honum sem situr eins og dauðuppgefið boytoy með bleikar naríur uppí sér. Kommon!?
Ekki láta plakatið plata ykkur ...
Sandy (Catherine Zeta-Jones) er dæmigerð úthverfamamma, fullkomið heimili, tvö börn (strákur og stelpa auðvitað), sótthreinsigelið í vasanum, veglegar, svolítið flippaðar afmælisveislur og hrokafull, ótrú fyrirvinna.
Hún kemst að framhjáhaldinu og flytur til New York þar sem ekki er til nægilega mikið sótthreinsigel til að hlífa litlu fjölskyldunni fyrir flössurum, rónum, rottum og skólalóðinni. Krakkarnir læra nýjan orðaforða á fyrstu dögunum í skólanum og leika „pimp‘s ‘n‘ ho‘s“ í staðinn fyrir kúreka og indjána og strákurinn ákveður að hann vilji frekar heita Pablo en Frankie Junior.
Aram Finkelstein (Justin Bartha) er afkomandi ríkra gyðinga frá Upper West Side sem vilja að sjálfsögðu að einkasonurinn sé hamingjusamur en innan skynsamlegra marka. Hann er búinn með háskóla, búinn að kvænast yndislegri franskri stúlku (sem að vísu reyndist aðeins hafa gifst honum til að fá græna kortið) og nú er komið að því að hann finni sér ævistarf. Hann vinnur á kaffihúsi í sama húsi og Sandy býr. Franska stelpan er farin frá honum en hann er ekki búinn að skilja við hana löglega, því þá yrði hún rekin úr landinu. 
Aram er semsagt góði strákurinn. Hann les Harry Potter, leikur sér við krakkana af einlægni, vill raunveruleg tengsl við annað fólk, er vinur vina sinna (horfði til að mynda á 46 atriði í áhugaleikhúsi atvinnulausra leikara því vinur hans var í einu þeirra) … hann er eiginlega of góður.
Þetta er kannski ekki sérstaklega raunsær karakter en hann virkar í þessari mynd og það var ekki fyrr en ég fór að hugsa um myndina eftir á að ég sá að hann var að leika gagnkynhneigða gaurinn sem dó með dódófuglinum. Ég fattaði það ekki á meðan.
En mér fannst hins vegar fullmikið gert úr aldursmuni aðalleikaranna (ef maðurinn væri verið eldri hefði ekki einu sinni verið minnst á hann í auglýsingunni) og svo fannst mér líka skringilegt að Sandy skyldi eiga bestu vinkonu í New York fimm mínútum eftir að hún flutti þangað, hvaðan kom hún?
The Rebound er samt skemmtileg mynd og þrátt fyrir pínkulitla galla þá fær hún mín bestu meðmæli.
Ég hló og fylltist samúð þegar Sandy var komið saman við hrikalega gaura (eins og hnykkjarann sem … bara kunni sig ekki!), ég var spennt og sorgmædd og glöð og kannski pínulítið ástfangin líka (já, ég lifi mig inní bíómyndir, enda eru þær til þess) og í myndinni er eitt flottasta montage sem ég hef séð.
Ef þið hafið gaman af rómantískum gamanmyndum farið að sjá þessa af því hún er nefnilega bæði fyndin OG rómantísk.