Mér var boðið á frumsýningu nýrrar íslenskrar heimildamyndar. GE9N eftir Hauk Má Helgason. Mynd um nímenningana frægu úr búsáhaldabyltingunni. En því miður komst ég ekki á hana því ég var búinn að bóka mig í Critters maraþon með systur minni. Meira um það síðar. Þannig að ég sendi vinkonu mína, Uglu Egilsdóttur, leikkonu og grínista, á sjóið. Við skulum heyra hvað henni fannst:
Hulli: Takk fyrir að fara í bíó fyrir mig Ugla. Hvernig fannst þér myndin?
Ugla: Myndin var skemmtilegri en ég hélt. Ég kom frekar skeptísk. Mér fannst langskemmtilegast að horfa á viðtölin við 9menningana. Þrír þeirra stóðu upp úr. Og svona mér fannst maður skilja þá betur. Snorri Páll og Steinunn, og svo Lalli sjúkraliði (sem er ekki einn af nímenningunum, en var samt í stóru hlutverki).
Mér fannst gaman að hlusta á hina en mér fannst eiginlega að það hefði bara átt að láta kameruna rúlla þangað til leikstjórinn náði jafn góðum viðtölum við þau líka. Sumir voru pínu stífir. Hljóðið í myndinni var lélegt minnir mig.
Svo var svona spjall hjá þeim eða einhverjum vinum þeirra þar sem þeir voru að horfa á myndir af atburðunum og svona benda á verðina og gera smá grín að þeim. Ég svona var pínu stressuð yfir því að þeir væru að gera grín að aumingja vörðunum. En svo var þetta kannski bara leið til að koma okkur svona inn í hugarheim þeirra. Sem heppnaðist bara vel almennt.
Mér fannst ég svona kynnast þeim betur og kunna vel við þau eftir þetta.
Svo ískraði í smáborgarahjartanu mínu þegar Goddur var að hæðast að einhverjum bloggurum út í bæ. En það var kannski bara einmitt leið til að komast inn í húmor hópsins.
Hulli: Geturu summað myndina í einni setningu?
Ugla: Það kom mér á óvart að myndin var skemmtileg og fólkið í henni heillandi.
Þá vitum við það. GE9N er góð mynd og Ugla Egilsdóttir ofnotar orðið “svona”. Allir í bíó eins og skot.
Hulli.
Idioterne (Lars von Trier, 1998). Ég bjó í Kaupmannahöfn sumarið ´98 að loknu stúdentsprófi og vann við að reisa risatjöld. Ég bjó við Vesterbrotorv og í húsinu sem ég bjó er yndislegt “költ” bíó sem heitir Vester Vov Vov og þar fórum við drengirnir mikið og horfðum á kvikmyndir. Þetta var sumarið sem Dogma tröllreið heimsbyggðinni og það var mikil eftirvænting að sjá þessa mynd Hr. Triers. Gott ef maður var ekki búinn að bleisa eina feita, fór niður í bíó og kom svo gjörsamlega öfugur út. Mjög byltingakennd bíóupplifun sem skildi eftir sig djúp spor í heilabúin í mörg ár á eftir.
Decalogue (Krzysztof Kieslowski, 1989). Vá!!! Ef þetta er ekki áttunda undur veraldar. Meistarverk 20. aldarinnar í kvikmyndalistinni! Þá veit ég ekki hvað.??? Ég hafði aldei verið neitt sérstaklega hrifinn af Kieslowski og þótti hann bara eitthvað júrórúnk. Enda hafði ég bara séð Litatrílógíuna og þótti hún eitthvað hálf-upphafin og taka sig eitthvað svo alvarlega. En svo var Huldar Breiðfjörð alltaf að röfla um að Kieslowski væri eitthvað málið og ég sagði, æ Huldar ertu ekki bara að vera væminn? Svo kom að því að Film Society of Lincoln Center tók nýuppgerðar filmur með Dekalóknum til sýninga vorið 2006 og ég ákvað að gefa þessu séns og fór á sýningu þar sem fyrstu tveir þættirnir voru sýndir. Og þvílíkt og annað eins bylmingshögg í magann. Eftir það fór ég á hverjum degi og fékk einn skammt á dag sem saman stóð af tveimur þáttum. Ég var eins og heróínsjúklingur, gat ekki beðið eftir næsta skammti og gott ef þetta er ekki besta bíóvika sem ég upplifað á ævinni.